HANCZA to wspólne przedsięwzięcie braci Roszkowskich (Roshko Brothers) i wokalistki Anny Szafranowskiej. Z wielokulturowego splotu języków i pamięci rodzi się tu muzyka brzmiąca zarazem archaicznie i całkowicie współcześnie: najstarsze pieśni ludowe Suwalszczyzny powracają nie jako archiwalne nagrania, lecz jako żywa, wibrująca materia dźwięku. Zespół czerpie z bogactwa regionu jezior i rzek, w którym od wieków przenikały się tradycje litewska, romska i starowierska. Smyczki, syntezatory modularne i organiczny śpiew prowadzą słuchacza przez przestrzeń rozpiętą między pamięcią a eksperymentem, między pieśnią źródłową a nowym brzmieniem. Roshko Brothers jako pierwsi wypracowali własny sposób zestawiania skrzypiec, altówki i wiolonczeli z syntezatorami modularnymi; ich muzyka – intymna i filmowa – wyrasta z ciszy północno-wschodniej Polski. Głos Anny Szafranowskiej, wokalistki i badaczki polifonii wschodniej, wnosi do tego świata surowość, modalność i siłę tradycji ludowej. Razem nie rekonstruują przeszłości, otwierają ją na nowo, opowiadając o tym, jak dawne pieśni i wielokulturowe korzenie regionu mogą wybrzmiewać tu i teraz.

Immortal Onion należy do najciekawszych zjawisk nowej fali polskiego jazzu. Pozycję tria potwierdzają koncerty w dwudziestu sześciu krajach Europy i Azji oraz trzy dobrze przyjęte albumy: debiutancki „Ocelot of Salvation”, „XD [Experience Design]” i nagrany z saksofonistą Michałem Janem Ciesielskim „Screens”. Zespół konsekwentnie buduje własny język muzyczny, w którym elektronika i energetyczne brzmienia idą w parze z odwagą eksperymentu. Najnowsza płyta, „Technaturalism”, wydana w 2025 roku przez cenioną oficynę U Know Me Records, przynosi elektroniczną odsłonę grupy. Album w całości skomponowany, nagrany, wyprodukowany i zmiksowany przez samych muzyków, wykracza poza ramy jazzu: mocne, zaczerpnięte z hardstyle’u brzmienia sąsiadują z delikatnymi, lirycznymi przestrzeniami, a nowoczesna technologia służy tu organicznej wrażliwości. To świadectwo twórczej odwagi zespołu, który od lat przełamuje granice gatunków. Immortal Onion tworzą: Tomir Śpiołek (fortepian, syntezatory), Ziemowit Klimek (syntezatory) i Wojtek Warmijak (perkusja).

Kasia Gawlik jest artystką interdyscyplinarną: wokalistką, kompozytorką, sound designerką i producentką muzyczną, swobodnie poruszającą się między muzyką, ceramiką i tkaniną artystyczną. Ukończyła studia magisterskie z produkcji muzycznej na Uniwersytecie Goldsmiths w Londynie. Współtworzyła muzykę i dźwięk do filmów oraz seriali, m.in. „1670″ i „Morderczyń”, a za muzykę do filmu „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” otrzymała nominacje na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz do Polskich Nagród Filmowych Orły. Jest laureatką Konkursu im. Jana A.P. Kaczmarka – Marzyciel 2026 na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie. Jej najnowszy projekt, „Echa Ceramiki”, zrodził się z fascynacji dźwiękami poszkliwionej ceramiki stygnącej po wyjęciu z pieca. Przez rok artystka tworzyła rzeźby ceramiczne inspirowane falą i rejestrowała ich brzmienia; z zebranych nagrań powstało sześć kompozycji, w których ceramika współbrzmi z elektroniką i instrumentami akustycznymi. Album „Echoes of Ceramics” ukazał się w maju 2026 roku nakładem brytyjskiej oficyny Whitelabrecs.

Atom String Quartet od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich zespołów jazzowych i jednym z najciekawszych kwartetów smyczkowych na świecie. Muzycy: Dawid Lubowicz i Mateusz Smoczyński (skrzypce), Michał Zaborski (altówka) oraz Krzysztof Lenczowski (wiolonczela) połączyli warsztat klasycznego kwartetu ze swobodą improwizacji i temperamentem jazzu. W programie „Atom Goes Funky” zespół zabiera słuchaczy w podróż do wyjątkowej epoki polskiej muzyki lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, z krótką wycieczką w lata dziewięćdziesiąte. To czas, w którym jazz przenikał się z funkiem, brzmieniem nowych, często elektrycznych instrumentów i niepowtarzalną atmosferą kraju zza żelaznej kurtyny. Kwartet sięga po utwory takich ikon jak Zbigniew Seifert, Krzesimir Dębski, Zbigniew Namysłowski, Michał Urbaniak, Władysław Sendecki, Andrzej Zaucha czy Novi Singers, a także po kompozycje z repertuaru Perfectu i Kombii. Choć nie wszystkie mieszczą się w ścisłych ramach funku, łączy je wspólny puls, energia i charakterystyczne brzmienie tamtych lat, świat żywej, organicznej ekspresji, który zespół przekłada na język współczesnego kwartetu smyczkowego.

Petaflops Kalpa to autorski projekt Pawła Dziemiana, w którym rytuał, trans i analogowa synteza splatają się z estetykami dźwiękowymi Azji – od Pendżabu po wyspy Pacyfiku. Dziemian buduje muzykę o charakterze medytacyjnym i egzystencjalnym, nastawioną na badanie ludzkiej percepcji: nie obiecuje zbawienia ani ucieczki, proponuje za to zmianę świadomości, do której prowadzą rytm i częstotliwość. Ideę projektu streszczają trzy słowa: tradycja, tranzycja, transmisja. Na Wigrosferze Petaflops Kalpa zaprezentuje się w formie setu winylowego, podczas którego usłyszymy dźwięki basów Globalnego Południa i katalog ugandyjskiej wytwórni Nyege Nyege oraz buddyjskie bębny i melodykę Sundy. Ta sama intencja, opowiedziana językiem winylu.

Jakub Januszewicz tworzy ruchome obrazy na żywo (live visuals). Jest autorem audiowizualnego wydarzenia „mój void”, a swoje prace prezentował wielokrotnie podczas koncertów, imprez i wystaw w całej Polsce. Na siódmą edycję Wigrosfery przygotował instalację wizualną w formule environmentu: projekcję mappingową w przestrzeni bramy przy dawnym Kinie Bałtyk w Suwałkach. Po zmroku światło projektorów pokryje animowanym obrazem wewnętrzną architekturę bramy, z uwzględnieniem nieregularnych linii pęknięć tynku oraz wbudowanych w kamienicę elementów, takich jak okna czy wentylatory. Sama tkanka budynku stanie się w ten sposób częścią dzieła. Tematem pracy jest pytanie, jak myśli robot.